Harold zat aan de bar van club Brandpunt. Het was al laat, of vroeg, anders bekeken. De meesten van de min of meer vaste bezoekers waren al weggegaan. Beneden werd nog gespeeld, er hing een slavin in de kettingen die met zweepjes werd bewerkt, maar het had hem maar matig kunnen boeien. Dat lag aan hem, waarschijnlijk. Zijn bui was om op te schieten. Hij miste Jess Veel, veel meer dan hij had ingeschat.

Goed, hem wegsturen was onvermijdelijk geweest. Hij had duidelijk gesteld dat de minste flirt met een ander al moven zou betekenen, maar toch. Was hij te streng geweest? Had hij de zaak niet te snel beoordeeld? Hij vroeg het zich af terwijl hij zijn whisky dronk. Teveel de laatste weken, ook daar was hij zich van bewust.

Van beneden kwam een jonge vrouw naar boven. Een slavin, duidelijk in Harold’s ogen, die hem vaag bekend voorkwam, al kon hij zich niet herinneren, dat hij haar al eens in deze club had gezien. Hij bekeek haar even, haar Shania twain-koppie met het lange donkere krullen, en haar kleine, stevige tieten onder het strakke haltertopje, en toen keek hij weer voor zich, want hij was niks van plan. En dan, een vrouw. Hij viel op mannen.

Hij dacht aan zijn zaak van maandag. Een dood-door-schuld-zaak die hij als verdediger waarschijnlijk wel zou gaan winnen. Dat hij eraan dacht was normaal, zijn werk was nooit ver bij hem weg, maar dat hij het nu als belangrijkste dacht, was nog een teken dat hij de club voor deze keer wel had gehad. Hij moest zo maar eens op huis aan.

Er gebeurde iets naast hem. Harold keek opzij, en zag het boven teruggekeerd slavinnetje aan zijn voeten vallen. Op haar knieën eerst, en toen, met een kreungeluid, ook met haar hoofd naar de grond.

"Meester," werd hij aangesproken, "u kent mij niet, maar ik u wel, van de rechtbank, ik heb naar u gekeken, en... en ... Neemt u mij alstublieft, meester, neem mij als uw slavin, ik smeek het u... ik verlang er zo naar om u te dienen... "

Zo, dacht Harold. Dit was toch wel speciaal. Zelfs Jess had zich toch niet op deze hartstochtelijke manier aangeboden. Harold zuchtte, en dacht na. Wat voelde hij, wat wilde hij? En wat wilde zij precies? Genomen voor een keer? Langer? Wist ze ook dat hij homo was?

Het meisje, hevige spanning uitstralend, hield zijn bedenktijd niet uit. Ze kwam genoeg omhoog om zijn rechtervoet te grijpen, met de schoenhak aan de sport van zijn barkruk gehaakt, waarop ze die vervolgens, weer naar de grond buigend, op haar hoofd drukte. Een ultiem vernederinggebaar, dat hem deed denken aan de koelies in het oude Nederlands-Indië.

"Ik ben niks, meester..," kwam het meisje nu, ademloos zowat, "niks dan wat u mij zou willen maken... "

Zo, dacht Harold opnieuw, nu meer door de huivering van wreedheid die door zijn lichaam trok. Wat ik jou zou willen maken...Niet zo opdringerig in ieder geval, dacht hij vervolgens, zijn voet weer wegtrekkend.

"Sta op," beval hij.

Het slavinnetje kwam weer overeind. Achter haar bespeurde Harold toekijkers, vanuit zijn ooghoek. Het spel beneden was blijkbaar gedaan.

"Hoe heet je?" vroeg hij, haar recht aankijkend.

Ze schraapte haar keel, knipperde met haar ogen. "Anastacia."

Jezus, dacht Harold. Anastacia.

"Oké, Anastacia, luister. Je hebt een telefoonnummer, neem ik aan, of een e-mailadres waar ik je kan bereiken?"

"Ja, meester."

"Noem me geen meester. Dat ben ik nog niet van jou." Hij pakte onderwijl zijn agenda. "Noem maar op."

Het meisje prevelde haar 06-nummer, en haar e-mailadres er achteraan. Zijn blik terug naar haar ogen daarna, kon ze alweer niet goed volhouden.

"Ik denk na over je aanbod, Anastacia, en dan hoor je van me. Dat in ieder geval."

Ze knikte. "Dank u mees... dank u wel."

En Harold keek weer voor zich. Zijn rest whisky daarna kon hij wel gebruiken. Hij was opgewonden geraakt