Na een onfortuinlijk ski ongeluk lig ik in Oostenrijk in een ziekenhuis. Mijn armen en benen in het gips tot aan mijn romp. Ik voel me hulpeloos. Zeker omdat de mensen met wie ik op vakantie was ondertussen naar huis zijn gekeerd en ik hier alleen ben. Op het zaaltje waar ik op bed lig liggen nog 3 anderen, 1 man met een gecompliceerde beenbreuk ligt bij het raam, naast mij. Hij is een Duitser en tegenover hem ligt een meisje van 18 jaar, ook een Nederlandse, zij heeft haar schouder gebroken, maar kan zich in ieder geval nog goed bewegen en haar bed uit. Tegenover mij ligt een Belgische vrouw van mijn leeftijd die een onderarmfractuur heeft en vermoedelijk al snel naar huis mag. Wij moeten blijven tot er een gipsvlucht naar Nederland en België gaat. De Duitser zal voorlopig nog moeten blijven omdat hij pinnen door zijn bot heeft gekregen en aan een stellage hangt. Bij mij valt het eigenlijk nog wel mee, de botsing met de boom was wel hard aangekomen, mijn linkerarm en been gebroken en aan de rechterkant kleine scheurtjes in het bot. De artsen verwachten dat het gips van mijn rechterarm er wel snel af zou kunnen. Dat zou wel heel fijn zijn, kan ik tenminste zelf weer eten en me krabben, want het jeukt best dat gips. Die nacht kan ik de slaap maar niet goed vatten. Ik vind het vervelend om op mijn rug te liggen. Het is al ver na middenacht als ik de verpleger van dienst het zaaltje op hoor komen. Hij kijkt rond en loopt naar het Nederlandse meisje. Hij schuift het gordijn rondom het bed dicht. De rest slaapt al en nadat de gordijnen gesloten zijn hoor ik de verpleger het Nederlandse meisje wakker maken. Aangezien het mijn eerste dag/nacht op zaal lig ben ik erg benieuwd naar wat er gaat gebeuren. Met gespitste oren probeer ik te verstaan wat er wordt gezegd en te horen wat er gebeurt aan de andere zijde van het gordijn. Ik hoor wat zachtjes gepraat van de verpleger tegen het meisje maar kan het niet goed verstaan. Dan hoor ik kleding geluid, alsof iets aan of uit wordt getrokken. Met gespitste oortjes probeer ik verder te luisteren. Ik hoor het meisje zachtjes tegen hem praten. Dan kreunt ze even en lijkt het stil te worden. Na een minuut of 2 hoor ik weer geluid alsof er iets in een doosje wordt opgeborgen. Zou de verpleger haar temperatuur hebben opgenomen?, denk ik bij mezelf. Ik voel me heel ongelukkig, ik kan mijn tenen en mijn vingers iets bewegen en mijn hoofd draaien en dat is alles. Ik heb niet eens mijn eigen ondergoed aan. De verpleegsters hebben me een open knoopbaar weggooi broekje aangedaan. Ik heb wel een nachthemdje dat eigenlijk te kort is maar ik heb geen andere. Het jeukt enorm, precies bij mijn dijen waar het gips ophoudt. Ik hoor het bed van het meisje kraken. De verpleger komt kennelijk van haar bed af. En inderdaad 2 tellen later gaat het gordijn weer open. Dan loopt de verpleger naar de andere vrouw en sluit de gordijnen om het bed. Ik hoor hem haar voorzichtig wakker maken en hem zachtjes tegen haar praten. Weer het geritsel van kleding, nog wat ondefinieerbare geluiden en weer 2 minuten stilte. Ook nu weer krijg ik het idee dat het wel eens zou kunnen dat hij haar temperatuur opneemt. Dan hoor ik de verpleger weer tegen de vrouw fluisteren. Dit keer kan ik het wel verstaan..."nog even naar het hart luisteren en dan ben ik klaar" hoor ik hem zeggen. Wederom geritsel van kleding. Ik kan me zo voorstellen dat ze nu met ontbloot bovenlichaam voor hem tentoongesteld ligt. Het was me namelijk al opgevallen dat ook de dame, net als het 18 jarige meisje en ik, geen beha draagt. Het idee vind ik onbewust spannend en ik probeer me voor te stellen hoe ze erbij zal liggen en wat de verpleger met haar doet, en hoe ze dit zal ondergaan. Zou ze er onbewust ook van genieten? Want ik had haar man gezien en vond hem maar een oude mopperpot. Dus ik kan me wel voorstellen dat ze dit wel spannend vind. Mijn gedachten vervagen als ik weer geritsel van kleding hoor en ik me realiseer dat zij zich weer aankleed. Het gordijn gaat weer open en ik zie hem weer een nieuw metalenbakje met spullen pakken, dat is afgedekt en naar mij toekomen. Een aangename rilling gaat door mijn lijf.
“oh, je bent al wakker” zegt hij als hij zich over me heen buigt. Ik knik en kijk naar hem als hij zich omdraait om de gordijnen rond mijn bed te sluiten.
Reacties op dit verhaal laat zelf een reactie achter...
Nog geen reacties gevonden. Schrijf jij de eerste?